Landgericht Ingolstadt (LG Ingolstadt, Sąd Krajowy w Ingolstadt) zakazał operatorce sklepu internetowego odsyłania klientów zgłaszających roszczenia z tytułu rękojmi bezpośrednio do producenta zakupionego produktu. Orzeczenie zostało wydane w formie wyroku przez izbę do spraw handlowych (LG Ingolstadt, Endurteil vom 24. Juli 2026 – 1 HK O 1352/25, wyrok końcowy z 24 lipca 2026 r., sygn. akt 1 HK O 1352/25). Wyrok nie jest jeszcze prawomocny; od orzeczenia Landgericht Ingolstadt przysługuje apelacja do Oberlandesgericht München (Wyższego Sądu Krajowego w Monachium). Powództwo wniósł Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. (vzbv), wpisany na listę uprawnionych podmiotów.
Przypadek objęty rękojmią po zakupie urządzenia gospodarstwa domowego
Wadliwe działanie w okresie rękojmi
Punktem wyjścia sporu prawnego był zakup chłodziarko-zamrażarki za pośrednictwem sklepu internetowego pozwanej. Klient kupił urządzenie w lutym 2024 r. za 899,99 euro.
Urządzenie gospodarstwa domowego miało emitować sygnał alarmowy, jeżeli drzwi pozostawały otwarte przez dłuższy czas, co groziło wzrostem temperatury. W czerwcu 2025 r. sygnał ostrzegawczy rozbrzmiewał jednak również przy zamkniętych drzwiach i nie można go było wyłączyć. Kupujący poinformował sprzedawczynię o wadliwym działaniu, po czym strony wymieniły kilka wiadomości e-mail.
Odesłanie do producenta
W wiadomości z 30 czerwca 2025 r. pozwana oświadczyła, że producent oferuje dla dużych urządzeń serwis naprawczy na miejscu, wykonywany przez autoryzowany personel. W celu dochodzenia roszczeń z gwarancji lub rękojmi klient miał zwrócić się bezpośrednio do producenta. Dodatkowo wskazano, że jego dane kontaktowe znajdują się w instrukcji obsługi urządzenia.
8 lipca 2025 r. kupujący otrzymał kolejną wiadomość e-mail zawierającą podobną informację. Pozwana stwierdziła w niej, że gwarancja na urządzenie już wygasła. Klient miał zwrócić się do producenta w sprawie odpłatnej naprawy.
Powództwo Verbraucherzentrale Bundesverband
Sprzedawczyni jako podmiot odpowiedzialny z tytułu rękojmi
vzbv zakwestionował tę komunikację jako naruszenie prawa konkurencji. Jego zdaniem wiadomości e-mail wywoływały u klientów błędne wrażenie, że sprzedawczyni nie odpowiada za roszczenia z tytułu rękojmi.
Jednak stroną umowy odpowiedzialną za realizację ustawowych uprawnień z tytułu rękojmi była pozwana jako sprzedawczyni. Obowiązujący okres rękojmi wynosił 24 miesiące. Również we własnej sekcji często zadawanych pytań na swojej stronie internetowej pozwana wskazywała na swoją odpowiedzialność za takie roszczenia.
15 lipca 2025 r. vzbv wystosował do operatorki sklepu internetowego wezwanie do zaniechania naruszeń. Ponieważ wezwanie nie przyniosło oczekiwanego skutku, roszczenie o zaniechanie było dochodzone na drodze sądowej.
Zarzuty pozwanej
Pozwana argumentowała między innymi, że była to indywidualna komunikacja z klientem. Druga wiadomość e-mail miała wynikać z pomyłki pracownika.
Landgericht nie uwzględnił tych zarzutów. Zdaniem izby przedstawione twierdzenia nie były wystarczające do przyjęcia, że pracownik podejmujący dane działania mógł zakładać, iż konsumenci zrozumieją te wypowiedzi w inny sposób.
Wprowadzenie w błąd co do ustawowych uprawnień z tytułu rękojmi
Sposób rozumienia przez przeciętnie poinformowanego konsumenta
Landgericht uznał zakwestionowane stwierdzenia za wprowadzające w błąd w rozumieniu Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (niemieckiej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji). Przeciętnie poinformowany konsument mógł zrozumieć te wiadomości w ten sposób, że pozwana nie ponosi odpowiedzialności z tytułu rękojmi, a właściwy w tej sprawie jest wyłącznie producent.
W rzeczywistości sprzedawca musi w obowiązującym terminie odpowiadać za wady, które istniały już w chwili sprzedaży. Okoliczność, że gwarancja producenta mogła już wygasnąć, zgodnie ze stanem faktycznym stanowiącym podstawę orzeczenia nie wpływała na odpowiedzialność sprzedawczyni za ustawowe roszczenia z tytułu rękojmi.
Zdaniem izby stwierdzenia zawarte w wiadomościach e-mail nie stanowiły jedynie wyrażenia opinii. Przekazywały one odbiorcy informację o obowiązującym stanie prawnym.
Jednorazowe zdarzenie wystarczyło do dochodzenia roszczenia o zaniechanie
Zdaniem sądu ocena na gruncie prawa konkurencji nie wymagała wykazania systematycznego działania. Ze względu na ochronę konsumentów wystarczające mogło być już pojedyncze zdarzenie.
Bez znaczenia pozostawał również fakt, że konkretny odbiorca był zatrudniony przez stowarzyszenie występujące jako powód i mógł posiadać szczególną wiedzę. Decydujący był sposób rozumienia przez przeciętnie poinformowanego konsumenta.
Oceny tej nie zmieniła także okoliczność, że przekazane informacje nie powstrzymały kupującego przed dalszym dochodzeniem roszczeń wobec sprzedawczyni. Izba wywiodła ryzyko ponownego naruszenia już z dokonanego naruszenia.
Zaniechanie, środki przymusu i zwrot kosztów
Powód skutecznie dochodził roszczenia o zaniechanie
vzbv w pełni wygrał sprawę w zakresie żądania zaniechania odnoszącego się do konkretnej formy naruszenia. Zgodnie z uzasadnieniem orzeczenia językowe przeformułowanie żądania przez izbę nie oznaczało częściowego przegrania sprawy przez powoda.
W każdym przypadku naruszenia sądowego zakazu mogą zostać zastosowane następujące środki przymusu:
-
Może zostać nałożona grzywna porządkowa w wysokości do 250 000 euro.
-
Zastępczo może zostać zarządzony areszt porządkowy na okres do sześciu miesięcy.
-
Areszt porządkowy podlega wykonaniu wobec członków zarządu pozwanej.
Ponadto pozwana musi zapłacić powodowi zryczałtowany zwrot kosztów wezwania do zaniechania naruszeń w wysokości 350 euro. Do tej kwoty dochodzą odsetki w wysokości pięciu punktów procentowych powyżej stopy bazowej, naliczane od chwili zawisłości sprawy. Pozwana ponosi również koszty postępowania.
Wartość przedmiotu sporu i tymczasowa wykonalność
Landgericht ustalił wartość przedmiotu sporu na 15 000 euro. W zakresie rozstrzygnięcia nakazującego zaniechanie wyrok jest tymczasowo wykonalny wyłącznie po wniesieniu zabezpieczenia w wysokości 15 000 euro. W pozostałym zakresie tymczasowa wykonalność wymaga wniesienia zabezpieczenia w wysokości 110 procent każdorazowo egzekwowanej kwoty.
Znaczenie dla komunikacji z klientami w sprawach dotyczących rękojmi
Orzeczenie podkreśla znaczenie zgodnych z prawdą informacji o odpowiedzialności za wady rzeczy na gruncie prawa konkurencji. Jeżeli klient, który zgłosił wadę w okresie rękojmi, zostaje odesłany bezpośrednio do producenta, może powstać mylne wrażenie, że sprzedawca nie odpowiada za ustawowe roszczenia z tytułu rękojmi. Przedsiębiorstwa i osoby zainteresowane, które mają pytania prawne dotyczące podobnych stwierdzeń lub innych kwestii z zakresu prawa konkurencji, mogą uzyskać w MTR Legal odpowiednie doradztwo prawne w zakresie prawa konkurencji.
