# EuGH potwierdza cło antydumpingowe na turecką stal

> EuGH potwierdza cło antydumpingowe na turecką stal oraz korekty dotyczące prowizji, dystrybucji i zabezpieczeń walutowych.

Source: https://www.mtrlegal.com/pl/eugh-potwierdza-clo-antydumpingowe-na-turecka-stal/ · Language: pl · Updated: 2026-11-05

---

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oddalił odwołanie dwóch tureckich przedsiębiorstw stalowych od orzeczenia potwierdzającego ostateczne cło antydumpingowe ([EuGH, wyrok z 3 września 2026 r.](https://eur-lex.europa.eu/./legal-content/AUTO/?uri=CELEX:62024CJ0498_SUM) – C‑498/24). Sprawa koncentrowała się na korektach dokonywanych przy porównywaniu ceny eksportowej i wartości normalnej, kwalifikacji powiązanej spółki dystrybucyjnej oraz uwzględnieniu zabezpieczeń walutowych. Poza własnymi kosztami przedsiębiorstwa muszą również pokryć koszty Komisji Europejskiej.

## Cło antydumpingowe na wyroby walcowane płaskie na gorąco

Postępowanie dotyczyło przywozu niektórych wyrobów walcowanych płaskich na gorąco z żeliwa, stali niestopowej lub innej stali stopowej, pochodzących z Turcji. Przedsiębiorstwo C. produkuje i eksportuje takie wyroby. B. jest powiązaną z C. turecką spółką handlową i eksportową.

Komisja Europejska wszczęła 14 maja 2020 r. dochodzenie antydumpingowe. Okres objęty dochodzeniem trwał od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. W celu zbadania tendencji istotnych dla oceny szkody uwzględniono okres od 1 stycznia 2016 r. do końca okresu objętego dochodzeniem.

Rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/9 Komisja nałożyła początkowo tymczasowe cło antydumpingowe w wysokości 7,6 procent na wywóz towaru objętego postępowaniem dokonywany przez oba przedsiębiorstwa. Następnie 5 lipca 2021 r. przyjęto rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/1100. Ustanowiło ono ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 7,3 procent na towary produkowane przez przedsiębiorstwa oraz zarządziło ostateczne pobranie cła tymczasowego.

Środki te wygasłyby w przewidzianym terminie 7 lipca 2026 r. Wcześniej, zawiadomieniem C/2026/3536 z 6 lipca 2026 r., wszczęto przegląd wygaśnięcia.

## Postępowanie przed Sądem Unii Europejskiej

29 września 2021 r. C. i B. wniosły skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego w zakresie, w jakim dotyczyło ono ich towarów. Sąd Unii Europejskiej wyrokiem z 8 maja 2024 r. w sprawie T‑630/21 oddalił skargę w całości.

### Cztery zarzuty wobec rozporządzenia

Przedsiębiorstwa oparły swoją skargę zasadniczo na czterech kwestiach:

- Zakwestionowały korektę z tytułu prowizji zapłaconej B. Ich zdaniem korekta wykraczała poza faktycznie zapłaconą prowizję. Ponadto B. miała działać jako wewnętrzny dział sprzedaży, a nie jako przedstawiciel pracujący na zasadzie prowizji.
- Podniosły zarzut wobec korekty dokonanej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b rozporządzenia (UE) 2016/1036, ponieważ w ich ocenie taka korekta wymagała uiszczenia należności przywozowych.
- Sprzeciwiły się odmowie obliczenia marginesu dumpingu w ujęciu miesięcznym lub kwartalnym.
- Zakwestionowały nieuwzględnienie przez Komisję zysków i strat z zabezpieczeń walutowych przy dokonywaniu korekty.

Sąd nie uwzględnił tych zarzutów. Przedsiębiorstwa wniosły od tego orzeczenia odwołanie do EuGH.

## Kryteria porównania wartości normalnej i ceny eksportowej

Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036 należy dokonać sprawiedliwego porównania ceny eksportowej z wartością normalną. Co do zasady porównanie to powinno być dokonywane na tym samym poziomie handlu i na podstawie sprzedaży dokonanych w możliwie najbardziej zbliżonych terminach.

W przypadku braku porównywalności na wniosek można dokonać korekt ze względu na różnice, co do których wykazano, że wpływają na ceny, a tym samym na ich porównywalność. Należy unikać podwójnych korekt.

### Prowizje i porównywalne marże

Art. 2 ust. 10 lit. i rozporządzenia obejmuje różnice w prowizjach płaconych w związku z rozpatrywanymi transakcjami sprzedaży. Za prowizję uznaje się również marżę przedsiębiorstwa prowadzącego obrót danym produktem lub produktem podobnym, jeżeli przedsiębiorstwo to wykonuje funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji.

Jeżeli producent powołuje się na określoną korektę, co do zasady musi przedstawić i udowodnić, że spełnione zostały przesłanki jej zastosowania. Jeżeli natomiast organy Unii zamierzają skorygować cenę eksportową w dół ze względu na działalność powiązanej spółki dystrybucyjnej, muszą przedstawić przynajmniej spójne poszlaki wskazujące, że spółka ta wykonuje funkcje przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji.

## Korekta z tytułu świadczonych usług

C. i B. zakwestionowały uwzględnienie przez Komisję prowizji zapłaconej B. przy ustalaniu ceny eksportowej. Twierdziły, że płatność ta pokrywała jedynie pośrednie koszty ogólne i administracyjne. Koszty te nie zostałyby odliczone od ceny eksportowej również wtedy, gdyby zostały poniesione bezpośrednio przez C.

### Treść umowy między przedsiębiorstwami

Zgodnie z ustaleniami Sądu między C. i B. obowiązywała umowa, na mocy której B. powierzono w szczególności następujące zadania:

- B. sprawdzała akredytywy.
- Spółka przygotowywała dokumenty do odprawy celnej i załadunku oraz dokonywała ich dalszej obsługi.
- Po załadunku sporządzała wymagane dokumenty eksportowe.
- Przeprowadzała procedury związane z wywozem, takie jak inkaso należności za towary.

Za towar sprzedawany przez B. na wywóz przewidziano prowizję w wysokości jednego dolara amerykańskiego za tonę. B. zatrzymywała zyski osiągnięte z tego wynagrodzenia.

Sąd zakwalifikował przejęte zadania jako czynności zwykle wykonywane przez przedstawiciela przy wywozie towaru produkowanego przez producenta. Przy ustalaniu wartości normalnej funkcje te nie miały swojego odpowiednika. Prowizja nie była naliczana w przypadku sprzedaży krajowej.

EuGH potwierdził tę ocenę. Sąd nie oparł się wyłącznie na istnieniu prowizji, lecz uwzględnił jej cel, treść umowy i faktycznie przejęte zadania. Mógł zatem bez naruszenia prawa przyjąć, że Komisja była uprawniona do dokonania korekty na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i.

## Brak jednego podmiotu gospodarczego między CM a ÇOTAŞ

Korekta na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i jest wykluczona, jeżeli producent z państwa trzeciego i jego dystrybutor odpowiedzialny za wywóz do Unii stanowią jeden podmiot gospodarczy. W takim przypadku dystrybutor może odpowiadać wewnętrznemu działowi sprzedaży, a nie przedstawicielowi pracującemu na zasadzie prowizji.

### Całościowa ocena stosunków gospodarczych

Zgodnie ze stanowiskiem EuGH istnienie jednego podmiotu gospodarczego zależy od całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności. Decydujące znaczenie ma rzeczywisty gospodarczy charakter relacji. Należy w szczególności zbadać, czy producent sprawuje kontrolę gospodarczą nad dystrybutorem i powierza mu zadania wykonywane zwykle przez wewnętrzny dział sprzedaży.

Znaczenia poszczególnych czynników nie można ustalić w sposób abstrakcyjny. Konieczna jest natomiast analiza okoliczności konkretnego przypadku.

Komisja i Sąd uwzględniły między innymi:

- umowę dotyczącą zapłaty prowizji,
- bezpośrednią sprzedaż eksportową dokonywaną przez C.,
- bezpośrednią sprzedaż krajową dokonywaną przez C.,
- udział C. w B. wynoszący 99,98 procent,
- brak zakupów dokonywanych przez B. od niepowiązanych dostawców oraz
- siedziby obu spółek w tym samym budynku.

### Sprzedaż bezpośrednia dokonywana przez producenta

C. nie dokonywała wprawdzie bezpośredniej sprzedaży towaru objętego postępowaniem do Unii. Prowadziła jednak bezpośrednią sprzedaż eksportową do innych państw oraz bezpośrednią sprzedaż innych towarów zarówno poza Unią, jak i na jej terytorium.

Zdaniem EuGH Sąd mógł uwzględnić tę sprzedaż jako jeden z kilku istotnych czynników. Wziął przy tym pod uwagę nie tylko sam fakt jej prowadzenia, lecz także jej skalę. Bezpośrednia sprzedaż dokonywana przez producenta może wskazywać, że powiązany dystrybutor nie pełni funkcji działu sprzedaży włączonego w strukturę organizacyjną producenta.

W całościowej ocenie można było również uwzględnić fakt, że C. samodzielnie realizowała całą sprzedaż krajową bez udziału dystrybutora. Okoliczność ta przemawiała za tym, że C. dysponowała własną wewnętrzną strukturą sprzedaży. W połączeniu z bezpośrednią sprzedażą eksportową mogło to zostać uznane za poszlakę przemawiającą przeciwko istnieniu jednego podmiotu gospodarczego w odniesieniu do działalności eksportowej.

### Zatrzymywanie zysków z prowizji

EuGH potwierdził ponadto, że zatrzymywanie zysków uzyskanych z prowizji mogło zostać uwzględnione jako przesłanka samodzielności gospodarczej B. Fakt, że czynnik ten nie był wyraźnie uwzględniany we wcześniejszych orzeczeniach, nie wykluczał jego zastosowania.

Wytyczne Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju dotyczące cen transferowych do celów podatkowych nie prowadziły do odmiennej oceny. Dotyczą one opodatkowania zysków przedsiębiorstw powiązanych. Natomiast na potrzeby art. 2 ust. 10 lit. i znaczenie ma rzeczywisty gospodarczy charakter funkcji wykonywanych przez producenta i dystrybutora.

Zarzuty dotyczące oceny dowodów również nie zostały uwzględnione. Przedsiębiorstwa częściowo nie wskazały dokładnie, które fragmenty przedłożonych dokumentów miały zostać przeinaczone. W pozostałym zakresie ich argumentacja zmierzała zdaniem EuGH do ponownego dokonania ustaleń faktycznych i oceny dowodów, co nie było dopuszczalne w postępowaniu odwoławczym.

## Obliczenie odpowiedniej prowizji

Kolejna kwestia sporna dotyczyła wysokości prowizji podlegającej odliczeniu od ceny eksportowej. Przedsiębiorstwa sprzeciwiły się przeniesieniu zasad przewidzianych w art. 2 ust. 9 rozporządzenia na obliczenie korekty na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i.

Art. 2 ust. 9 umożliwia skonstruowanie ceny eksportowej, jeżeli nie jest ona wiarygodna z powodu powiązania lub porozumienia kompensacyjnego między eksporterem, importerem lub osobą trzecią.

### Różnica między przesłanką zastosowania a wysokością korekty

EuGH rozróżnił dwie kwestie. Najpierw należy ustalić, czy powiązany dystrybutor działa jak przedstawiciel pracujący na zasadzie prowizji, a zatem czy zastosowanie znajduje art. 2 ust. 10 lit. i. Niezależnie od tego należy określić wysokość wymaganej korekty.

W odniesieniu do pierwszej kwestii nie istnieje domniemanie, że przedsiębiorstwa powiązane nie prowadzą działalności w sposób niezależny. Komisja musi wykazać, że dystrybutor wykonuje odpowiednie funkcje przedstawiciela.

Jeżeli jednak możliwość zastosowania tego przepisu została ustalona, powiązanie kapitałowe może zostać uwzględnione przy określaniu odpowiedniej wysokości prowizji. W przeciwnym razie, zdaniem EuGH, art. 2 ust. 10 lit. i mógłby utracić swoją skuteczność.

Domniemanie, że prowizja uzgodniona między przedsiębiorstwami powiązanymi może nie być wiarygodna, jest wzruszalne. Producent objęty postępowaniem może przedstawić dowody na to, że faktycznie zapłacone wynagrodzenie jest odpowiednie.

### Prawo do bycia wysłuchanym zachowane

Przedsiębiorstwa podniosły ponadto, że dopiero w ostatecznym rozporządzeniu wskazano na odpowiednie zastosowanie art. 2 ust. 9. Z tego względu nie mogły ich zdaniem należycie przedstawić swojego stanowiska.

EuGH nie podzielił tego stanowiska. Już z rozporządzenia tymczasowego wynikało, że Komisja zamierza odliczyć od ceny eksportowej koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne powiązanego dystrybutora oraz zysk ustalony na podstawie innych danych.

Przedsiębiorstwa zostały zatem w odpowiednim czasie poinformowane o przyczynie i metodzie dokonania korekty. Późniejsze wskazanie odpowiedniego zastosowania art. 2 ust. 9 nie zmieniło ani charakteru, ani wysokości korekty. Nie doszło więc do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

## Zabezpieczenie walutowe bez wpływu na przeliczenie

Transakcje eksportowe były zawierane w euro. W celu porównania ze sprzedażą krajową Komisja przeliczyła kwoty bezpośrednio z euro na liry tureckie.

Przedsiębiorstwa zawarły umowy zabezpieczające, w których ustalono kurs wymiany między euro a dolarem amerykańskim. Ich zdaniem określony w nich kurs należało uwzględnić na podstawie art. 2 ust. 10 lit. j.

### Decydujące znaczenie ma faktycznie wymagane przeliczenie

Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. j w przypadku konieczności przeliczenia waluty co do zasady stosuje się kurs wymiany z dnia sprzedaży. Jeżeli terminowa transakcja walutowa jest bezpośrednio związana z transakcją eksportową, należy natomiast zastosować kurs obowiązujący dla transakcji terminowej.

Zdaniem EuGH przepis ten reguluje sposób ustalenia właściwego kursu wymiany. Nie określa jednak waluty, na którą należy dokonać przeliczenia. Przy wyborze tej waluty Komisja dysponuje zakresem uznania, który podlega ograniczonej kontroli sądowej.

Umowa zabezpieczająca musi być nie tylko bezpośrednio związana z transakcją eksportową. Musi ponadto odnosić się do waluty, na którą Komisja przelicza ceny w celu dokonania sprawiedliwego porównania.

Ponieważ Komisja dokonała bezpośredniego przeliczenia z euro na liry tureckie, kurs między euro a dolarem amerykańskim określony w umowach zabezpieczających nie miał znaczenia dla tej operacji przeliczeniowej. EuGH potwierdził zatem oddalenie tego zarzutu odwoławczego.

## Brak miesięcznego lub kwartalnego marginesu dumpingu

Przedsiębiorstwa zakwestionowały ponadto fakt, że Komisja nie obliczyła miesięcznego ani kwartalnego marginesu dumpingu. Powołały się na zmiany kosztów produkcji oraz różnice w rozkładzie sprzedaży w czasie.

EuGH potwierdził ostatecznie ocenę Sądu. Obliczenie na podstawie kilku krótszych okresów może być wprawdzie wymagane w określonych okolicznościach faktycznych, jeżeli różnice w terminach sprzedaży ograniczają porównywalność. Sąd zbadał jednak argumentację przedsiębiorstw i w ramach dokonanych ustaleń faktycznych uznał ją za niewystarczającą.

Podniesione w odwołaniu zarzuty przeinaczenia dowodów były częściowo niedopuszczalne, ponieważ rzekomo błędnie ocenione dowody lub ich fragmenty nie zostały wskazane z wystarczającą dokładnością. W pozostałym zakresie z powołanych dokumentów nie wynikało żadne oczywiste przeinaczenie.

W konsekwencji utrzymano ustalenie, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, pozostając przy obliczeniu rocznego marginesu dumpingu.

## Odwołanie oddalone w całości

Żaden z sześciu zarzutów odwoławczych nie doprowadził do uchylenia wyroku Sądu. EuGH potwierdził w szczególności, że:

- Prowizja zapłacona B. mogła zostać uwzględniona przy korekcie ceny eksportowej.
- C. i B. nie mogły zostać uznane za jeden podmiot gospodarczy w odniesieniu do rozpatrywanych transakcji eksportowych.
- Powiązanie kapitałowe mogło zostać uwzględnione przy obliczaniu odpowiedniej wysokości prowizji.
- Prawo przedsiębiorstw do bycia wysłuchanym zostało zachowane.
- Umowy zabezpieczające kurs między euro a dolarem amerykańskim nie miały znaczenia dla bezpośredniego przeliczenia euro na liry tureckie.
- W ustalonych okolicznościach Komisja nie musiała obliczać marginesu dumpingu w ujęciu miesięcznym ani kwartalnym.

Odwołanie zostało zatem oddalone w całości. Poza własnymi kosztami C. i B. ponoszą również koszty Komisji Europejskiej w postępowaniu odwoławczym.

MTR Legal doradza przedsiębiorstwom, inwestorom oraz zamożnym osobom prywatnym w kwestiach z zakresu [prawa gospodarczego](https://www.mtrlegal.com/rechtsberatung/wirtschaftsrecht/).